Kohut’a göre, çocuklar doğduklarında kendi benliklerini tam olarak geliştirememişlerdir ve benlikleri, önemli bir başkasıyla olan ilişkiler yoluyla oluşur. Bu süreçte çocuk, özellikle şu iki temel ihtiyaçla bakım verene yönelir:
1. Aynalanma ihtiyacı (mirroring):
Çocuk, başarılarıyla, duygularıyla, varlığıyla bakım verenin hayranlığını ve onayını görmek ister. Bu ihtiyaç karşılandığında, çocuk “Ben değerliyim, ben görülüyorum” hissini geliştirir.
Örneğin, bir çocuk bir resim yaptığında annesi onu takdir ederse (“Ne kadar güzel çizmişsin!”), bu aynalanmadır.
2. İdealize etme ihtiyacı:
Çocuk, güçlü ve güvenilir bir yetişkine bağlanarak o kişiyi bir model olarak alır. Bu da benliğin yapıtaşlarından biridir.