Eskiler, "hitâb, muhatâb ister" demişler.
Bu nedenle yeryüzündeki en mutlu kişi her türlü duygusuna ve düşüncesine muhatâb bulabilen kişidir.
Muhatâb
yani dost;
yani birbirine 'sâhib' çıkabilmek;
yani susarak 'sohbet' edebilmek;
sükût içinde ve içre konuşabilmek;
hem-hâl olmak...