B.
@sulkowskyi
Sonra, tam da pencerenin önünde dururlarken bir yıldız kaydı. Genişçe, alçak bir kavis çizdikten sonra görünürden kaybolana dek parlayıp ışıltılar saçtı. Gregory'nin Lucy’yi öpesi geldi bunun üzerine. Bir gökkuşağı da aynı etkiyi yapardı, diye düşündü ya da dört yapraklı yonca, hatta erimeden koluna konan basit bir kar tanesi. Doğanın mucizelerinden birine şahit olup da onu öpmemek imkânsızdı.
Reklam
Gregory'nin ellerini sıktı. Ve gülümsedi. Belli belirsiz bir gülümseme değildi bu; kocaman ve kendine güvenli, umutları ve düşleriyle onları bir bir gerçekleştireceği bilgisiyle doluydu.
Zor olacaktı. Ürkütücü olacaktı.
Ama buna değecekti.
Gregory onu defalarca görmüştü, hatta öpmüştü bile ve daha önce hiç böyle, sanki ona uzanıp elini tutmazsa dünya onu yutacakmış gibi hissetmemişti.
B.
, bir kitap okudu10/10
Beğendi
·32 saatte okudu
·Okunma: 29 Ekim 2023 23:55
·2023 87. kitabı
Elinde değildi. Herkesin mutlu olmasını istiyordu. Hep böyle olmuştu. Böyle daha düzgündü her şey. Daha düzenliydi.
Reklam