Sündüs Yemişli
@sundusy
Hayat, çoğalan bir yığın ıstırap, daima artan bir hızla sona,en korkunç ıstıraba doğru tepetaklak inmektir:’’Ben de iniyorum.’’
Ölüm uçurumunun kenarında yalnız başına, yanında bir anlayıp acıyanı olmadan böyle yaşamaktı kaderi...
Bu öfkenin onu yavaş yavaş harap ettiğini anlıyor,ama öfkelenmekten alamıyordu kendini.
Ama bütün ölüler gibi, hayatta olduğundan daha güzel, özellikle daha anlamlıydı.