“Daha başka neler almalıyım yanıma diye düşündüm.
Hayat için, aşk için, sevilmek için, dayanmak, var olmak için, unutmak için, ağrı-sancı-sızı için ve ağrıyı durdurmak için neler almalıyım yanıma?”
“Herkesten tiksinince de yalnızlık büyüdü içinde. Yalnızlık büyüyünce anlam kayboldu. Yalnızlık boşluğa arkadaştı. Herkes kendisiyle dolduruyordu. Anlamsızlığın yarattığı boşluğa ya da tersi, boşluğun yarattığı anlamsızlığı, her neyse işte.”