“Ay, dede olarak görülür çocuklarca. Gülümseyen, ak sakallı bir dede. En çok da köprü altlarında, banklarda, apartman girişlerinde uyuyan sokak çocuklarına gülümseyen, onları ısıtan. Gece gökyüzünde sıkılan ay, en çok da o çocuklara uzatır incecik, ışıktan kollarını. En çok da onları korur kaskatı ve acımasız karanlıktan. “
Doğum tarihlerini, yerlerini, anne baba adlarını, medeni durumları oya gibi işliyorlar nüfus cüzdanlarımıza. Oysa konuyla ilgili son sözü yazar söylüyor: “Hatıralar da dal istiyor, kuşlar gibi konacak...”