Ama seni sevmekten hiç pişman olmadım. Gözlerim doluyorsa sebebi pişmanlık değil. Canım acıyor evet, çok acıyor… ama bu acı, gerçek bir şeye dokunduğumun kanıtı gibi. Zamanla geçecek, biliyorum. Günler akacak, hayat benden güçlü olmamı isteyecek. Bende devam edeceğim. Ama içimde senden kalan bir yer hep eksik kalacak. Bazı şarkılar yarım bitecek, bazı geceler uzun sürecek. Kalabalıklar içinde durup bir anda yalnız hissedeceğim; çünkü insan en çok, sevdiği kişinin yokluğunda yalnız kalıyor.
Sana söyleyemediğim cümleler var. Dilimin ucunda kalıp geri dönen, “şimdi sırası değil” dediğim cümleler… Belki söyleseydim hiç bir şey değişmeyecekti. Belki de her şey. Ama artık ihtimallerin bile can yakmadığı bir noktadayım. Ardımda yarım cümleler, söylenememiş kelimeler, gecelere sığmayan düşünceler var. Belki bir gün adımı duyduğunda kalbinde hafif bir sızı olur, belki hiç olmaz… Ama bil ki sen, benim içimde bir “keşke” olarak kalacaksın. Bu bir vedadır belki de. Sessiz, yorgun ve gözleri biraz ıslak bir veda… Seni, içimden geldiği gibi sevmiş olmanın hüznüyle…