Reklam
insan bazen kalabaligin ortasinda bile kendini bombos hissediyor.etrafinda onca insan oluyor ,sesler,gulusler, konusmalar ama sen sanki hepsinden uzakta kaliyorsun.icinde kimsenin gormedigi bir yorgunluk birikiyor.ne kadar anlatmaya calissanda kimse anlamiyor seni.cunki bazi acilar kelimelere sigmiyor.geceleri sessizlikte dusunceler daha da agirlasiyor:gecmiste soylenen sozler,yarim kalan seyler,kaybedilen insanlar birer birer aklina geliyor.unuturum saniyorsun ama bazi hissler insanin icine isliyor,yillar gecse bile cikmiyor.birine cok deger verdiginde,onu kaybetmek sadece o kisiyi kaybetmek olmuyor aslinda.kendindende bir parca kaybediyorsun.eskiden seni mutlu eden seyler bile anlamsiz geliyor sonra.sarkilar eskisi gibi hissetirmiyor,sevdigin yerler bos geliyor,aynaya baktiginda bile eski kendini goremiyorsun.en kotusude kimsenin bunu farketmemesi.herkes seni iyi saniyor cunki gülüyorsun,konusuyorsun,normal davraniyorsun.ama insan bazen sadece dagilmamak icin guclu gorunur.ve bir sure sonra yoruluyorsun.surekli guclu olmaktan,herseyi icine atmaktan,kimseye belli etmemekten yoruluyorsun.icinde biriken kirginliklar sessizde buyuyor.bir gun anliyorsun ki bazi insanlar seni gercekten sevmedi,bazi sozler sadece geciciymis.iste o zaman insan kalbi sessizlesiyor.artik kimseye kolay kolay guvenemiyorsun, kimseye icini acmak istemiyorsun.cunki en derin yaralari hep en cok deger verdiklerin acar.
