"Dostoyevski "İnsancıklar" adlı kitabında:
"çok tuhaftı, ağlayamadım ama ruhum paramparça olmuştu." diyor.
İnsanın içine atmasının, güçlü durmaya çalışmasının en yorucu hali bu olsa gerek..
"Ne yazık ki herkes kadar sen de yaşamın sana "ileride" bırakacakları peşinde ümitle koşacaksın. Varılacak bir yer olmadığını, sırrın "yolculukta" olduğunu hiç mi hiç farketmeden , herkes kadar işte, belki çoğundan fazla ,"şimdiki anın mezarcısı " olacaksın, ne etsen öyle .
