İnsan ki insanım diye insanlık davasında bulunur, bu dava kendisini beğenmekle ve başkasını hor bakmakla sahîh olmaz. Her ne bilse yine kendini hiçbir şey bilmez zannetmek ve başkasını kendisinden âlâ bilmekle sahîh olur.
Dünyada insan her ne bilse İlahî ilme nispetle lâ-şey, bî-eser'dir; "Ve fevka kulli zî ilmin alîmun.....Ve bütün ilim sahiplerinin üstünde daha iyi bilen vardır." (Yusuf Suresi, 76. Âyet.)
Sen her ne kadar kemalâlatın faziletlerini, güzel hasletleri ve malumâtı elde edecek olsan bu, senden önce gelmiş ve geçmiş olan zâtların eserlerine mürâcaat ve muâsırın bulunan kemâl sahibine bağlanma ile hâsıl olur.