İnsanların kurtulmaları gereken ilk şey, çift yaşama zorunluluklarıdır. Bu içimize öyle işlemiş ki, eğer hayatımızda bir eş yoksa, çift yaşamıyorsak, dünyanın en güzel şeylerini de tadıyor olsak tam tamına tadına varamıyor, hep bir eksiklik hissediyoruz. Hayatın tadını kendi kendimize çıkartalım.
Oysa biz ne yapıyoruz, tanımadan yargılıyoruz, karalıyoruz. Üstüne bir çarpı çekiveriyoruz... Bitiriyoruz. Peki biz kimiz? Yapamadıklarımız için mi kızıyoruz onlara? Birilerini acımasızca karalayarak kendi yüceliğimizi mi kanıtlıyoruz? Neden bu kadar kin ve nefret doluyuz? Bazen düşünüyorum da, insanlarımıza bir hoşgörü kursu açmak gerek.