Yeniden bir çocuğum. Düş gören bir çocuk. Yalnız bir çocuk. Niçin büyümeli? İstemiyorum. Hiçbir zaman istemedim. Ama zaman durdu, ben devam ettim. Aslında, kimse insanların acıya katlanma gücünü bilemez. Tek bilen kendi yüreğimizdir. Ve neye yarar?
Benim istediğim, hiçbir şey düşünmeden, bir bağlantıya girmeden gitmekti, gitmek. Hayat, kişinin hiç durmadığı, birbirini izleyen bir trenler, yollar, gemiler dizisiymiş gibi. Derdimi anlatamıyordum. Gitgide daha uzağa gitme isteği. Ama kişinin hiç dönmeyeceği bir uzaklığa. Hep ilerlemek...
Yalnızlığımla başbaşa oturmuş, Potengi ırmağının suları üzerinden geçen ışıklı gemiyi bekliyordum. Sonuçlarına aldırdığım yoktu ve cebimden bir sigara çıkardım. Dumanları havaya savurdum, benden bir şeyin de gemiyle birlikte gittiğini duyuyordum.