Sir Almroth Wright gibi bazı erkeklerin kadınların meslek hayatında ilerlemelerine neden tepkiyle yaklaştığını şimdi çok iyi anlıyorum. Bu ilerleme cinsellik idealine ket vuruyor; kadınsılığı geçici olarak örtüp dışlıyor.
Bir yandan aramızdaki ortak paydanın güçlendiği düşüncesi, öncesinde sadece tek bir yoldan erişilebileceğini zannettiğim hoş, dingin, huzurlu bir his; diğer yandan bulduğum şeyin aradığım şey olmamasından kaynaklı şaşkın bir güceniklik.
Biliyorsunuz, biz sizi siz olduğunuz için seviyoruz – sizin, nasıl desem, bir şeyler ödemenizi istemiyoruz. Bir insan olarak –ve bir erkek olarak– sevildiğinizi bilmek yeterli değil mi?