Sanırım çocuklarımızın hepimiz tarafından böylesine içten seviliyor olmasının sebebi, hiçbirimizin hiçbir zaman yeteri kadar çocuğa sahip olamaması.
Bu bana son derece üzücü gelmişti, öyle söylediğimde. “Bizim de kendi ülkemizde yaşadığımız acı, zor olaylar oluyor,” dedim, “fakat bu öyle yürekler acısı ki kelimeler kifayetsiz kalıyor-acı çeken annelere dolu koca bir millet!”
Bizim o erkek hakimiyetindeki ülkelerimiz arasında, insanların buradaki gibi birlikte çalışabileceği bir ülke var mı? Kadınlar doğuştan işbirlikçidir, Terry, erkekler değil!
Bu ülkede çocuklar bütün düşüncelerimizin odak noktası ve merkezidir gelişim yolunda attığımız her adımı onların üzerindeki, ırkımızın üzerindeki etkisini düşünerek atarız. Görüyorsunuz ya, anneniz biz.