kaybedecek bir şeyiniz yoksa değişiklikten korkmaya ya da ona kucak açmaya gerek yoktur. değişim hayatın ta kendisidir. değişmediğini bildiğim tek şeydir
başka hayvanların ilerlemediği söylenir. ama insan zihninin de ilerlediği yoktur. bizler hep o aynı yüceltilmiş şempanzeleriz, sadece silahlarımız gitgide büyüyor. her şey gibi kuanta ve parçacıklardan oluştuğumuzu anlayacak bilgiye sahibiz ama buna rağmen kendimizi içinde yaşadığımız evrenden ayırabilmek, kendimize ağaçlardan, kayalardan, bir kediden ya da kaplumbağadan öte bir anlam yükleyebilmek için elimizden geleni yapıyoruz
sonsuzluk şimdilerden oluşur. peki, insan yaşadığı anda olmayı nasıl başarabilir? öteki şimdilerin hayaletlerinin araya girmesini nasıl önler? kısacası, nasıl yaşayabilir?