Yani bir çocuğu namaza alıştırıyoruz değil mi?
Her seferinde şundan
korkmamız lazım: Çocuk benim için
namaz kılmasın. Benden korktuğu için ya da kılınca ona
bir ödül verildiği
için değil. "Kılarsan sana çikolata
alırım." demeyin,kılınca çikolata verin. Bak ikisi farklı.
Kılmadığında,kendinizden geçer
gibi sinirlenmeyin. Çünkü o şöyle
zannedecek: "Namaz
kılmamama,babam çok kızıyor."
"Evladım,kılmadın ama
Allah'ın sevgisini
kaybediyorsun."Bak, orda bazı anne,
babalar gördüm ve
görüyorum da...Çocukları namaz
kılmazsa,akrabalarına karşı
rezil olacak duygusuna
sahip babalar var. O babalar
günahkardır. Bak burası
ince yerler. Namaz Allah içindir, çocuk bile kılsa.
Ha kıldığında,namaz bitti,bir hediye ver; teşvik,
bir yere götür, gezdir; teşvik.
Bu var,bu güzel bir şey,
olmalı da. Ama ve tersinde
kılmadı çocuk, "Oğlum niye
kaçırdın namazını?" Çünkü Hazreti
Peygamber'in,
"Hafifçe uyarınız,vurunuz." sözü var ya,
hafifçe... Niye? Biraz çok kızsan