insanlık utancını sancısından ayırt edemiyor aynalarının bakışı
bak ellerine
bir at kırık ayağındaki ölüm mecburiyetiyle medet umuyor sesinden
o başını kestiğin doğmamış bir çocuğun süt bekleyişidir
kemirgen dudaklarınla
sen bu bedeni öptüğünü mü sanıyorsun
dokunma
toprağın rahmine cenin saklıyor ürperten ellerin