direngen şiirler yoksunuyken sesindeki sözcükler
her bıçağın açtığı ağzını gerçeğe kapatıyorsun
unutma
sözden önce ses vardı
sen bu sessizlikle mezarında bir anneyi incitiyorsun
şimdi sardım annemden kalan kefenle söz yaralarımı
harflerin kanına kutsanmış ekmek doğruyorsun
yapma
ben bütün harfleri öpüp alnıma koymuştum sen konuşurken
şimdi lafügüzaf diyorlar bir suskudan arda kalana
meyvesiz elma ağaçlarının kasığını övüyor bir şiir
sen onu bir gürgen dalıyla dövüyorsun
her övgüye bir harf ekleyip
sövgülerini alemin cümlesine ipotekliyorsun
