Cemile'ye, kendisi dahil herkes şimdiki andan kaçmaya çalışıyormuş gibi geliyordu - o, çocukluğuna duyduğu özlemle; arkadaşları ise kıyı çöllerinin hareketli kumları kadar belirsiz bir gelecek için besledikleri umutla.
Bilmiyordu ki çocuklar, ergenlikte bedenleri gelişmeye başlayınca değil, seneler boyu hiç sorgulamadıkları ailelerini adeta bir yabancının, başkalarının gözüyle dışarıdan görmeye başladıkları anda ve esas o noktadan sonra, büyürler.