Merve Karaca
@thekaraca2
"İnsanın dengesi, bulunduğu ortama göre değişir; alt kattaki konuşma, dördüncü kattaki konuşmaya benzemez..."
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
"Bir gün çıkar karşımıza," diye yineliyordu Rodolphe, "bir gün, birdenbire, tam umudumuzu kestiğimiz sırada. O zaman ufuklar aralanır; 'İşte!' diye haykıran bir ses gibidir. Bir kimseye, yaşamınızın sırlarını dökmek, ona her şeyi vermek, onun için her şeyi feda etmek gereksinimini duyarsınız! İçinizdekileri anlatmazsınız birbirinize, anlatmadan seziverirsiniz. Düşlerde görüşmüşsünüzdür. Kısacası şuracıktadır, o kadar aranmış olan hazine şuracıkta, önünüzdedir; parlar, kıvılcımlar saçar. Gene de hala kuşku duyar insan, inanmaktan çekinir; gözleri kamaşıp kalır, karanlıklardan ışığa çıkar gibi... "
"Bunun için kederlere gömülüyorum ya," diyordu Rodolphe.
"Siz mi?" dedi Emma şaşkınlıkla. "Ama ben çok neşeli olduğunuzu sanıyordum."
"Evet, ama görünüşte, çünkü insanlar arasındayken yüzüme alaycı bir maske geçirmesini bilirim; ama kaç kez, ay ışığında bir mezarlık görünce, gidip o uyuyanlara karışmanın daha iyi olup olmadığını düşünmüşümdür."
"Leon böyle boşu boşuna sevmekten bıkmıştı; sonra hiçbir isteğin yaşama yön vermediği, hiçbir umudun insana destek olmadığı zamanlarda aynı yaşayışın yinelenmesinden gelen bitkinliği duymaya başlıyordu."
"Ona göre, aşk birdenbire, büyük gürültülerle, ışıklarla, şimşeklerle gelirdi heralde - yaşamın üstüne düşüp onu altüst eden, istemleri yapraklar gibi koparan, her yüreği uçuruma sürükleyen bir gök kasırgasıydı."