zaman sandığımızdan daha insaflı,diye geçirdi içinden anne.yıllarca acıyı besleyip onu bir hazine gibi kalplerimizde saklamak korkunç bir hata.
eh,hayat böyleydi.mutluluk ve acı...umut ve korku...ve elbette değişim.değişim her an yaşanıyordu!buna karşı koyamazdınız.eskiyi uğurlayıp yeniye kalbinizi açmak zorundaydınız...onu sevmek,sırası geldiğinde onu uğurlamayı öğrenmek zorundaydınız.ne kadar güzel olsa da ilkbahar yerini yaza,yaz da tahtını sonbahara bırakmak zorundaydı.doğum...yaşam...ölüm...
öyle ya da böyle,sadece unutma beni çiçekleri ve papatyaların olduğu bir dünyada yaşamıyoruz.herkesin kusurları vardır.