kötülük zehirli sarmaşıklar gibi etrafımıza dolanacak.peyderpey alışacağız onunla yaşamaya,bir zaman sonra kimse onu yadırgamayacak.zaten en fenası da bu olacak.
kendimizi biricik sandığımız şu hayatta eninde sonunda birbirimize,bilhassa benzemekten en çok çekindiklerimize,babamıza ve annemize benzediğimizi bilmek ne acı.
ne dersin kardeşim,belki hayat çok kapılı bir han değildir,belki aynı zamanda yaşamış iki kadının kaderi üç aşağı beş yukarı aynı yollardan yürümektir.kim bilir?