Htcoktemm
@thenot_x
Şu anda okuduğu kitap
Ama ayrılık dediğimiz tam da buydu:
Bazı insanların yerini bir başkasıyla doldurmak için bir ömür bile yetmiyordu.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Bir âşık susuyorsa, artık konuşmuyorsa, içini kapatıyorsa, ruhu kendi içine gömülmüşse, yalnızca biz değil, ona inanan yanlarımız da yavaş yavaş ölüyordu.
Herkes kendi hikâyesinde, inandığı duadaydı.
Insan birinden ayrıldığında arkasında bıraktığını sandığı geçmişi, geleceğini fersah fersah geçermiş.
Durup dururken hiç kimse göğe bakamaz, kendi kendiyle konuşamaz ve gülemezdi. Toplumun bu gibi davranışlara karşı bahar alerjisi vardı. Çarkın herhangi bir dişlisiydik. Ayrık bir davranış sergilenmesi, dişlinin kendisini başka bir pozisyonda hayal etmesine neden olabilirdi. "Ben ve yürüdüğüm yol aynı mıyız?" gibi herhangi bir soru cümlesine maruz kalabilir, bu maruzluk kendisini düşünmeye sevk edebilirdi. Bu nedenle duranlara, göğe bakanlara, aksi istikamette yürüyenlere, kendileri gülünce gülmeyenlere, kaldırımda güvenli alanlarda yürümeyenlere taviz vermezlerdi. Toplumun üzerinde mutabık kaldığı ender konulardan biriydi bu. Vaktiyle birey olduğunun veya olabileceğinin hatırası ve imkânı hatırlatılıyordu onlara. Dışarı açılan kapıdan keşfe çıkmaya, tahayyül etmeye çağırıyordu onları. Milyarlarca yıldır doğanın kendini tekrar etmesi, binlerce yıldır insanların hep aynı şeyleri sevmesi, nefret etmesi hep aynı hataların işlenilmesi zihinlerde çoktandır bir ışık yakması gerekirdi. Hangi kameraya film olduğumuzu fark etmemiz gerekiyordu.
