thereader
@therea
We Contain Multitudes
İnceleme yapmak boynumun borcu falan oldu artık.
Kitap bildiğiniz üzere İngilizce ve şöyle söyleyeyim, eğer B1-B2 iseniz çoğunu anlamazsınız ama bitirdiğinizde hakkında konuşabileceğiniz şeyler olur; eğer C seviyesindeyseniz kitabı yüksek ihtimalle anlayacaksınızdır.
Konusu şöyle: İki çocuğumuz, Kurl ve Jo, var ve bunlar bir ders vesilesiyle mektup arkadaşı oluyorlar. Sonra ikisinin arasında bir aşk filizlenmeye başlıyor.
Kitap sadece mektuplardan oluşuyor ve olaylar bu şekilde aktarılıyor bizlere. Bu yönden farklıydı ve bence hoştu.
Başlarda güzel ilerliyordu, hatta beni cidden heyecanlandırdığı yerler bile olmuştu.
Fakat sonra Kurl ve Jo saçma sapan kavga etmeye başladılar. Hatta yanlış hatırlamıyorsam Kurl'ün Jo'yu ittirdiği- yani fiziksel şiddetin eşiğine gelindiği- bir kısım bile vardı. (Sonra Kurl ayrılmaya karar veriyordu ama bizim Wattpad kızlarının gerisinde kalmayan Jo, "Bu ayrılığı reddediyorum." gibi 17. yy. tarzında bir cümle kuruyordu.)
İşte birlikte vakit geçiriliyor, romantik anlar yaşanıyor, göz bağlamalı sevişmeler dönüyor, aşk mektupları yollanıyor, Jo'nun evi Kurl'ün meskeni hâline ha geldi ha gelecek falan derken Kurl, Jo'yu Jo'nun özbeöz kız kardeşi olan Shayna ile tamamıyla nedensizce aldatıyor. Bakın bunu ben uydurmuyorum; mektubunda kendisi "Çok sarhoş olduğumu söylemek isterdim ama değildim. Neden yaptığım bilmiyorum." tarzı cümleler kuruyor.
Kurl gerçekten sana çok şey söylemek istiyorum ama söyleyemiyorum zira kurgusal bir karaktere küfrederek kendini tatmin etmek çok da lazım bir hareket değil.
Hani aldatılırsınız, tamam; olabilir, değil mi? Ve aldatan insanla sadakatsizliğinden ötürü bir daha muhatap dahi olmazsınız muhtemelen. (En azından mantıklı düşünen bir insanın yapması gereken budur.) Fakat bizim oğlumuzun gözü aşktan o kadar kör
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Her Şey İçin Teşekkürler
Benim gerçek bir hayal kırıklığıydı.
Kitabı okuyan birçok kişi hakkında olumlu yönde eleştirilerde bulunmuş ve fazlasıyla güzel olduğunu iddia etmişti ancak ben kesinlikle öyle olduğunu düşünmüyorum.
Konu başta bana çekici gelmişti zira Parker ve Zelda gibi iki sıradışı karakterimiz var ve aralarındaki aşk hikayesi de bir o kadar sıradışı olur diye düşünmüştüm.
Öncelikle sonunu okuyanlar bunun yüksek ihtimalle Parker'ın bir hikayesi olduğunun farkındadırlar, amma velakin bana kalırsa, her ne kadar olay Parker'ın fantezilerinden ibaret olsa bile, içinde işlenen aşkın hiçbir doğru tarafı yok. Şahsen ben "Aşkın yaşı yoktur!" sözüne asla ama asla inanmam.
Hayır, aşkın yaşı vardır.
Ve 246 yaşındaki Zelda ile daha reşit bile olmamış 17 yaşındaki Parker, takdir edilesi ve benimsenesi bir çift değil kesinlikle. Zelda'nın yaşlanmıyor oluşu durumu asla etkilemez ve bunun yanlış olduğu gerçeğini de değiştirmez. Bu açıdan bana tabiri caizse, "ergen oğlanların" olgun kadın fantezilerinin hedefi tutturamamış bir versiyonu gibi geldi. Eminim Zelda çoğu erkeğin hayalindeki kızdır, gerek olgunluğuyla gerek zarif hareketleriyle gerek bilgisiyle ve gerekse baskın sayılabilecek karakteriyle.
Hikayeyi genel olarak değerlendirirsek öyle etkileyici bir yanı falan yok.
Yazar mesaj verme ayağına kesinlikle çoğu kimsenin dikkate bile almayacağı şeyler yerleştirmişti ve bence öykünün kalitesini düşüren de kesinlikle bunlardı.
Ayrıca sonu gerçekten epey saçmaydı.
Zelda'nın felsefesine hak vermiyor değilim fakat yine de ortada gerçekten yeterli bir sebep göremedim.
İnsanlar gelecekleri yüzünden intihar etmezler, geçmişleri yüzünden intihar ederler fakat Zelda'da durum tam tersiydi; o, geçmişi dolayısıyla değil, geleceği dolayısıyla intihar etti ki kitapta da bundan açıkça bahsediliyordu.
Yazarın
Fence Issue
İnternet üzerinden okuduğum İngilizce bir çizgi roman olan Fence'in tüm ciltlerini Fence: Striking Distance kitabı hariç bir gün içinde bitirmiş bulunmaktayım. Kitabını da en kısa sürede okumayı planlıyorum.
Çizgi romanın her bir cildinde gayet az sayfa bulunmakta ve bu da okunmasını kolaylaştırıyor. Çizimler sade, anlaşılabilir ve bence çok hoş. Dili okuduğum diğer çizgi romanlara göre daha zordu ve yüksek ihtimalle b1-b2 seviyesindeki biri zorlanmadan okuyabilir.
Konumuza gelecek olursak; Nicholas eskrim sporunda oldukça yetenekli bir çocuktur ve çıkacağı maçtaki rakibi olan, galibiyetleriyle ünlenmiş Seiji Katayama'yı da diğer rakipleri gibi kolayca alt edebileceğini düşünür lakin işler beklediği gibi gitmez ve Nicholas kaybeder. Bu kayıptan sonra Seiji'ye onu yeneceğine dair bir şeyler söyler ve belli bir zaman sonra kazandığı bursla gittiği özel okulda onunla yeniden karşılaşır; hem de oda arkadaşı olarak.
Biz Nicholas, Seiji ve daha birçok karakterin eskrim serüvenini okuyoruz çizgi roman boyunca.
(Buradan sonrası seriyle alakalı ve spoiler kıvamında bir şeyler barındırıyor, dolayısıyla spoiler yemek istemeyenler aşağı kısmı okumasalar daha iyi ederler.)
(PDF'i İndirmek isteyenler için incelemenin sonunda linkler bulunuyor.)
Öncelikle gidişat ve karakterler çok hoştu. Nicholas çok tatlı bir karakterdi ve Seiji'nin soğukluğuyla öylesine dengelenmişti ki seri boyunca ikisini yakıştırmadan edemedim. Tabii sadece iki karakterle sınırlı değildi kadro: Daha birçok karakterimiz vardı ve şöyle bir bakınca sevmediğim bir karakter olmadı. Hepsi güzel ama bir yandan da artık kalıplaşmış olan karakterlerdi.
Peki sevmediğim yanı olmadı mı?
Elbette oldu.
Bana kalırsa çizgi romanın en büyük sıkıntısı aşk ve ilişki vaadi verip bunu bir türlü işleme geçirmemesiydi. Birilerinin
Pumpkinheads
İngilizce çizgi roman okumayı sevmeme rağmen çok okuyan biri değilim.
Bu çizgi roman da kitaplığımda uzunca bir süredir bekliyordu ve en nihayetinde okumaya niyetlenip bitirebildim. Sabah, okulda başlayıp öğle arasında bitirdim.
Dili basitti. Çizgi romanının tasarımı ve çizimleri gerçekten çok hoşuma gitti.
Öyküye gelecek olursak; öyle çok bilinmedik, sizi şaşırtacak ve heyecanlandıracak bir olayı yok romanın. İki arkadaşın kasabalarında geçirdiği son cadılar bayramı festivalini romantik bir maceraya dönüştürmesini anlatıyordu. Romantikten kastım da şu: Oğlumuzun hoşlandığı bir kız var ve onunla konuşmaktan utandığı için arkadaşı ona bu konuda yardımcı olmaya çalışıyor. Yani pek bir olayı yok söylediğim gibi.
Öncelikle çizgi roman gerçekten eğlenceydi. Baş karakter kızımızın şapşallıklarını da çok tatlı buldum. Sonu belliydi ve hani bir öyküye ancak bu kadar klişe bir mesaj yerleştirilebilirdi. Fakat yine de beni bir hayli eğlendirdiğini söylemeliyim.
Bayıldım mı?
Hayır.
Sevdim mi?
Evet.
Tavsiye eder miyim?
Belki.
Zaman geçirmek için okunabilecek tatlı bir çizgi roman.
Vahşi Kızlar
Dilinden başlayacak olursak; zor bir dili olduğunu söyleyemem, özellikle jargon kelimelerden epey bir ırak olması akıcılığı sağlamış. Betimlemeler basit ve basit olması akılda canlandırmayı ciddi anlamda kolaylaştırmış. En azından benim için durum böyleydi.
Kitabımızın konusu kısaca: Raxter kız lisesinin Tox adındaki bir virüs nedeniyle karantinaya alınması ve bu karantina sürecinde öğrencilerin baş ettiği zorluklar.
Kitabın ilk 100-150 sayfasında falan karakterlerin karantina altındaki rutin yaşamını okuyoruz ve sonra ansızın Hetty'nin arkadaşı Byatt'ın kaybolmasıyla maceramız başlıyor.
Bana kalırsa öykü tek bir karakterin gözünden anlatılmalıymış zira birdenbire Byatt'ın gözünden okumaya başlamak pek oturmamış gidişata. (Ayrıca Byatt'ın bölümlerinde saçma sapan boşluklar falan vardı kelimelerin, cümlelerin arasında. Sanırım bilerek yapılmış bir şeydi fakat yine de aşırı rahatsız ediciydi.)
Kitabın sonlarına doğru birçok mevzunun sebebini öğreniyoruz ama, nedense, bir türlü bana tam anlamıyla mantıklı gelmedi önümüze sunulan nedenler. (Özellikle kitabın sonunda gerçekleşen çift kalp mevzusuna asla mana veremedim.)
Kitabın hoşuma giden bir yanı yazarın karakterlerine asla acımıyor oluşuydu. Yazarların karakterlerini gözünü kırpmadan öldürebilmesi gerçekten çok hoşuma gidiyor.
Karakterler... Ah, o karakterler...
Hetty
Başlarda çelimsiz, çekingen bir kız görünürken sonralara doğru epeyce güç kazanan bir karakter kendisi, amma velakin bu ne ara oldu benim de pek bir fikrim olduğu söylenemez. Reese'in babasına yaptığı şey affedilemez olmasının yanı sıra haksız bir nedenden de gerçekleştirilmiş bir şey değildi ve bu yüzden ona bu konuda kızmadım lakin Reese'den özür dileyip onu teselli etmek yerine üste çıkmaya çalışması beni biraz öfkelendirdi. Yani neticede kızın