Ruhumu gözardı etmə, ey yoldaş!
Bu volume çox da bir hadisə olmadı. Ancaq obrazların arasında olan əlaqələrə daha çox toxunmağa başladılar. Bu da hekayəni növbəti volume-larda kompleksləşdirməyə kömək edəcək.
Bu manganın getdikcə həyat və canlı olmaqla bağlı daha da çox düşündürməsi xoşuma gəldi. Ona görə bir neçə "quoto" paylaşacam sizinlə.
"If he wants his wounds to heal, they will heal, but he doesn't feel any pain. So he doesn't think of healing them. If it's a life threatening wound then of course it will be healed" — Bu hissədə, məncə, həyatdakı ağrı və əzablarımızın sadəcə bizim öz əməyimiz və fərqindəliyimizlə düzələcəyini yaxşı vurğulayıb mangaka. Bilirəm mən də bu çoxda bilinməyən bir şey deyil, ən azından xoşdur oxumaq.
"Life... being dead and being alive. Ain't they the same thing? What matters is to be living?" — Valla mənə də arada bu düşüncələr gəlir və özünəqəsd seçimini gözdən keçirirəm. Am js kiddin'
"What does it mean to have life? It is not like ya disappear from this world when you die. The form of yer soul just changes. It is not like you become seperated. They go through birth and death but souls won't be lost. They're always by your side." — Bu çox romantik bir baxış bucağıdır. Hər bir insan unudulmağa məhkumdur, əgər nəsə edən tarixi bir fiqur deyilsizsə. Hər kəs unudulur və önəmsənmir. Yaşayarkən belə bəzən bunu sizə qarşı edilir. Ruhunuzu gözardı etməyəcək şəxsləri tapmalısız.
...die besten Freunde aber haben gar nicht auf unser Pferd gesetzt, da sie fürchteten, käme es zum Verluste, müßten sie uns böse sein, nun aber, da unser Pferd das erste war und sie nichts gewonnen haben, drehn sie sich um, wenn wir vorüberkommen und schauen lieber die Tribünen entlang.
…but our best friends did not bet on our horse at all, because they feared that, if it lost, they would have to be angry with us; but now that our horse came in first and they have won nothing, they turn away when we pass and prefer to look along the grandstands.
And once enslaved, people forget their freedom so quickly and profoundly that ‘it seems impossible that they will awake and have it back, serving so freely and gladly that one would say, to see them, that they have not lost their liberty, but won their servitude’.
See you next book
Fight it, he willed her, sending the words down the bond—the mating
bond, which perhaps had settled into place that first moment they’d become
carranam, hidden beneath flame and ice and hope for a
Don't
Elide faced Maeve, who did not deign to glance her way. “Please, please
—”
Aelin simply nodded at the Fae Queen. Her acceptance and surrender.
Maeve bowed her head, triumph dancing on her red lips.