"Yapamaz mıyım zannediyorsun?" diye fısıldadı, sanki otoparkta bizden başkası varmış da duyabilirmiş gibi, kulağıma doğru gıdıklayan nefesiyle. Ama hayır, o benim çok iyi anladığımdan emin olmak istiyordu.
Beni ürkütmek istiyordu.
"Burada, bu karanlık otoparkta, gecenin bu saatinde... Hiçbir şey yapamaz mıyım zannediyorsun sana?"
"Otoparktayken haklıydın, seni tehtid eden bir şerefsize, tokadı tabii ki yapıştırmalısın Ada. Ama burada sana hiçbir kötü niyetli söz sarf etmedim. Bana tokat atabiliyorsan ben sana izin verdiğimdendir, bunu unutma."
Bir eli boynunla yanağım arasında bir yerleştikten sonra, "Biliyorsun," diye mırıldandı. "Eğer benimle olursan kimse yanına yaklaşamaz. Yanına yaklaşmayı bırak, hakkında tek kelime etmeye bile cesaret edemezler. Verdiğin nefesi bile solutmam."