Vietnamcada birini özlemekle birini hatırlamak aynı kelimeyle ifade ediliyor: nhô. Bazen telefonda bana Con nhô me không? diye sorduğunda, sanki Beni hatırlıyor musun? demişsin gibi geliyor ve irkiliyorum.
Seni hatırladığımdan daha çok özlüyorum.
Şarkıların bir köprü olabileceğini söylerler, anne. Ama bence şarkılar aynı zamanda üzerinde durduğumuz zemin. Belki de kendimizi düşmekten alıkoymak için şarkı söylüyoruzdur. Belki kendimizi alıkoymak için.
Hayatının en mutlu gününü hatırlıyor musun? Ya en hüzünlü gününü? Hüzünle mutluluk birleştirilip koyu mor bir duygu yaratılabilir mi diye düşündün mü hiç - iyi değil, kötü de değil, sadece hayatını öyle ya da böyle yaşamak zorunda kalmadığın için harika olan bir duygu?