Evde tek konuştuğu insan Tosun’du. Onun sorularına cevap veriyor, henüz içinde hiçbir kötülük, ikiyüzlülük bulunmayan bu çocuğun da zamanla insanlık çirkefine bulaşacağını düşününce yüreğine acı çökerek ufuklara bakıyordu.
Ayşe ise bu sert görünüşlü konuşmanın altında başka türlü bir yumuşaklık, bir yakınlık bulup huylanıyordu. Güntülü’ye hiç de toz konduramıyor; Selim’i sınırları aşmış bir adam olarak görüyordu.