"asıl şu güzel," dedi, elini uzatıp başka bir defter aldı. bana uzattı yine duraksadı "ama biraz acıklı," dedi bunu göze alıyorsan verecek, almıyorsam vermeyecekmiş gibi. aldım. bu arada diğer defteri aldı elimden ve yerine yerleştirdi yeni defteri açtım. ilk sayfasında yine sadece "roman" yazıyordu. ikinci sayfayı açtım. okudum.
adam, doğdu, yaşadı, çok acı çekti ve öldü.
defterin gerisi yine boştu. ihtiyara baktım. dudaklarında tebessüm vardı ama gözleri dolmuştu.
"çok acıklı," dedim.
"adını mı, söyledin tabii. betmen'im ben dedin. ama bu bet yarasa olan bet değil, kötü olan bet dedin."
"hayatı anlamıyorum işte."
"hayatı anlaman gerekmiyor. yaşaman yeterli."
dedikodu çoğu zaman üstü örtülü bir kıskançlıktır.
istemek ilginç bir sözcüktür. yoksunluğu anlatır. bazen o boşluğu başka bir şeyle doldururuz ve ilk baştaki istek bütünüyle kaybolur.