Çocuklara... çocuklara en çok da o ağır geliyor, annesinin hiç yaşamamış gibi her şeyinin silinmiş olması. Belli başlı eşyaları, kayıtları ve sosyal medya hesapları dışında daha önce yaşadığını gösteren hiçbir şey olmaması...
Anılar, kayıtlar bırakın şu geçici hayata çünkü sevdikleriniz bir tek onların silinmesine engel olabiliyor, resmi makamlarda daha önce hiç yaşamamış gibi tüm resmi şeyleriniz yok ediliyor...
Hayattayken daha çok sarılmak, daha çok sevdiğini söylemek, daha çok anı biriktirmek, daha çok kayda almak...
Zaman algısı kayboluyor insanın, ölüm gerçeğini unutuyor. Ne kadar zor olsa da bir gün o anın geleceğini son nefesinizi vereceğinizi, son kez kalbinizin atacağını, son kez birine sarılacağınızı unutmayın...
Ve bunun çok uzakta olduğunu düşünüp ertelemeyin.
Bir daha hiç tadılamayacak bir duygu; zaman zaman nasihatleri, zaman zaman kavgalarınız, zaman zaman da beraber yaptığınız o güzel şeyler geliyor akla. Ve bir daha hiç o duyguyu tadamayacağınız... Başkalarının annelerini görüp annenizi arayamayacak olmanız, sarılamayacak olmanız ve gidip kapı aralığından nefesini dinleyemeyecek olmanız...
Arada tak ediyor beyne; son bakışı ya da bakışları geliyor aklınıza, o umut dolu an... anlar...