Bu toplantıda Piyer, ilk kez olarak insan zekasının sonsuz çeşitliliğine şaşırıp kaldı: Bu çeşitlilik yüzünden, hiçbir gerçek iki insana aynı şekilde görünmüyordu. Onu destekliyormuş gibi görünen üyeler bile, sözlerini kendilerine göre, bazı sınırlar koyarak, değişikliler yaparak anlıyorlardı; oysa Piyer bunlara razı olamıyordu. Çünkü onun asıl istediği, düşüncesini bir başkasına, hiç değiştirmeden, kendisinin anladığı gibi verebilmekti.