“Bir bebek annesinden nefret edemez;
önce annesinin ondan nefret etmesi gerekir." Bizler bebekken saf birer süngeriz, boş birer kağıdız. İhtiyaçlarımız en temel şeyler:
yemek, kaka yapmak, sevmek ve sevilmek. Ama doğduğumuz ve
büyüdüğümüz ortama bağlı olarak bazen bir şeyler yanlış oluyor.
“Kathy ile ilk beraber olmaya başladığımızda Ruth'un verdiği tavsiyeyi
hatırlıyorum: ‘Sevgili seçmek, terapist seçmeye benzer.’ demişti. ‘Kendimize sormamız lazım: Bana karşı dürüst davranacak biri mi, eleştiri dinleyebilecek, hata yaptığını kabul edebilecek ve imkansız olan için söz vermeyecek biri mi?’ “
“Annenin bebeğinin acısını dindirebilme yetisini ‘kapsama’ terimiyle ilk tanımlayan kişi, psikanalist W.R. Bion'du. Unutmayın, bebeklik çağı cennet değildir; dehşet zamanıdır. Bebekliğimizde tuhaf, yabancı bir dünyadayızdır; doğru dürüst göremeyiz
ve bedenlerimize sürekli şaşarız; açlık ve gaz ve bağırsak hareketleri yüzünden sürekli tetikteyizdir ve duygularımızla başa çıkamayız. Sözlük anlamıyla saldırı altındayızdır. Bizi sakinleştirmesi
ve yaşadıklarımıza anlam kazandırabilmesi için annemize
ihtiyacımız vardır. O bunu yaparken yavaş yavaş kendi fiziksel ve duygusal durumlarımızı yönetmeyi öğreniriz. Ama kendimizi kapsama kapasitemiz doğrudan annemizin bizi kapsama yetisine bağlıdır. Kendi annesi tarafından hiç kapsanmamışsa bilmediği bir şeyi bize nasıl öğretecektir? Kendini kapsamayı hiçbir zaman öğrenememiş biri, hayatının geri kalanında Bion'un ‘adsız korkular’ dediği kaygı yüklü duygularla başa çıkmak zorunda kalır.
Böyle bir insan kapsamayı daima dış kaynaklarda arar. Bu bitmek
bilmeyen kaygıyla başa çıkabilmek için içkiye ya da marihuanaya
ihtiyacı vardır ki bu da bağımlılığımı açıklıyor.”