avuçlarını açtı ve içerisinde beyaz tuşlar vardı. “umutlarımı saklıyorum.” dedi.
“nedir umutlarin?” dedim. pivanonun bütün “do” tuşlarını yerinden çıkardığını söyledi. neden yaptığını sordum.
“yaşamaya başlayışım do minördü. bitişi de onunla kapatmak istiyorum. ölünce beni bunlarla gömün. onunla başladım, onunla biteceğim.”
“ben ağlarsam, geçecek bütün acılar. yüreğim ebedi ferahlığa erecek. benimle birlikte toprağa gömülecek bütün yaşananlar. ben ağlarsam, bir çocuk doğacak ve herkes hayatına kaldığı yerden devam edecek. bir damla gözyaşım olacak, kendi okyanusumda boğulacağım.”