‘Akıl erdirdiğim ömrüm hep sevinç ve kahkaha ile geçmiştir. Fakat kalbimi derin derin ağrıtan üzüntülerim vardır ki, bazen gözlerimden sevinçler taşarken bile onların acılarını duyarım.’
“Canlı kalmak” sözü bana bir ağacın büyümesini çağrıştırıyor. Acele etmiyor ağaç büyümek için; güneşini alıyor, köklerinden suyu ulaşıyor, zamanı gelince yapraklanıyor, zamanı gelince yapraklarını döküyor ve yavaş yavaş büyümeye devam ediyor. Ekstra bir hız olmadan da yaşamı devam ediyor ve genişleyip büyüyor.