Açlıktan dışarı çıkan bir devlet yöneticisi ve onun iki sağ kolu. Tarihte böyle bir olguya kaç misal bulunabilir? Bu insanların, "kişisel menfaat peşinde olmak" ile bin yıldan fazla süre itham edilmelerinden daha trajikomik bir durum var mıdır?
Siz, şahsi menfaat peşinde koşan bir siyasetçi olsaydınız, toplumun -bırakın hepsini- çoğunluğu tarafından değerli bulunan şeyleri tahkir edip yok etmeye çalışarak hedefinize ulaşmaya çalışır mıydınız?
Tarih boyunca hangi toplum önderi, özetlediğimiz şekilde, hitap ettiği toplumun değer yargılarına muhalefet edip onları şiddetli mükellefiyetlerle sorumlu tutarak davetine başlamıştır?
“Zayıf bir hafıza bile kuvvetli ve baskın bir ihtiras için gereken bilgileri kolaylıkla ezberler. Aşık işine gelen hiçbir fırsatı, pinti hiçbir kaybını, vakur şerefine açılan hiçbir yarayı, kibirli kendisine atfedilen hiçbir meziyet ve övgüyü
unutmaz. Buna kalp hafızası denilebilir ki akıl hafızasından daha samimidir."
Schopenhauer