Hayat başlı başına streslidir. Zihni sürekli meşgul eden düşünceler, yapılacak işler,
yetişilmesi gereken sorumluluklar, bitmeyen beklentiler… Tüm bunlar zaten var. Bu
kadar yoğunluk varken, bir de başkalarının davranışlarını, duygularını ya da
düşüncelerini kontrol etmeye çalışmak, insanı sessizce tüketir. Birinin mutsuzluğu senin
suçunmuş gibi hissettiğinde ve biri surat astığında “acaba ne yaptım?” diye
düşündüğünde, yükün iki katına çıkmaya başlar.