Tuğçe

Günler ağır. Günler ölüm haberleriyle geliyor. En güzel dünyaları yaktık elimizle ve gözümüzde kaybettik ağlamayı: bizi bir parça hazin ve dimdik bırakıp gözyaşlarımız gittiler ve bundan dolayı biz unuttuk bağışlamayı. Varılacak yere kan içinde varılacaktır. Ve zafer artık hiçbir şeyi affetmeyene kadar tırnakla sökülüp koparılacaktır.
Sayfa 103·Kitabı okudu
Etimoloji Defteri
Mücellit Nedir ?
Kitaba düştüm, sabahtan akşama kadar okuyorum. Kitaplar akıllı kitaplar aptal, kitaplar büyük kitaplar çocuk, kitaplar en uzak, en güzel yolculuk, fakat kısır, fakat sensiz.
Sayfa 102·Kitabı okudu
Ama şimdi hiçbir şeye gülmek gelmiyor içimden, benim de öyle. Bazen ayıp sayıyor gülmeyi insan.
Sayfa 99·Kitabı okudu
(...) Gece yatakta benden gizli ağladı hep. Ölümden pek korkuyor. "Ölür müyüm?" diye sorar hemen. Bu kızda bu ölüm korkusu neden? Hem anlatsana bana: nasıl oluyor da çıldırmıyoruz öleceğimizi bildiğimiz halde?" Yoksa, ben ölmem gibi mi geliyor insana. Dayım söylüyor: cephede herkes böyle düşünürmüş, doğru mu? Bence bunun sebebi şu: herbirimizdeki kısalığa rağmen yaşamak daha kuvvetli ölümden... (...)
Sayfa 97·Kitabı okudu
(...) Sen onu tanımazsın, ama o seni seviyor, sen de onu sev.
Sayfa 93·Kitabı okudu