Tuğçe Işık
@tugceeisk
İkinci biçim ise, adeta bir şaman büyüsü gibidir. Klemperer’in de dediği gibi, faşist stil sonsuz tekrara dayanır ve bu da kurgusallığı makul ve cezai olarak arzulanır hale getirmek için tasarlanmıştır. Örneğin Yalancı Ted ya da sahteker Hillary gibi lakapların sistematik bir biçimde kullanılması, başkanın kişiliğine çok daha uygun bazı karakter özelliklerini altüst etmiştir.Aynı şekilde başkanın Twitter’da durmadan tekrar ediyor paylaşımlarda insanları aynı şeyi dile getiren basmakalıp tiplere dönüştürmüştür
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
"Görmek ya da duymak istediğinle, gerçekte olan arasındaki farktan vazgeçtiğinde, tiranlığa teslim olmuşsun demektir."
Zaman zaman, aramızdan biri çıkıp: "Elbette onlarla aynı fikirde değilim, ama yine de ban belli başlı konularda, mesela, Yahudilerle ilgili.." gibi şeyler söyleyebiliyordu ve bu da baz şeylerin göstergesiydi. Uç hafta sonra da, bunu söyleyen kişi apaçık bir Nazi'ye dönüşüyordu. O da bu mekanizmaya kendini kaptırıyor ve her şeyi kabullenerek bir boynuzlu haline geliyordu. Bu tartışmanın sonlarına doğru, direnen yalnızca üç ya da dört kişi kalmıştık.
Faşistler, günlük varoluşun küçük gerçeklerini hor görmelerine rağmen, yeni bir dinmiş gibi empoze edilen sloganlara bayılıyor ve tarih ya da gazetecilik adına yaratıcı masallar uydurmayı tercih ediyorlardı. O zamanlar radyo denen yeni bir medyayı kullanarak, insanlar daha gerçekleri anlama fırsatı bile bulamadan, onların duygularını kabartan propaganda örnekleri sergiliyorlardı. Günümüzde de, tıpkı eskiden olduğu gibi, pek çok kişi, hepimizin bildiği dünya gerçekleri ile hatalı bir liderin inancını birbirine karıştırıyor.
Başkanın internetle arası iyiydi ve bu sayede yanıltııcı bilgi kaynaklarını milyonlarca insana aktarabiliyordu.