Tugce Pektas
@tugceep
56 okur puanı
Aralık 2019 tarihinde katıldı
Herkes bir gün olurdu. Pollyanalar bile. Ama bazıları, meleklerin en çalışkanı olmak için didinen kırmızı kurdeleli Azrail’i ters köşeyi yatırıp, mezar taşında yazacak tarihi kendi belirlerdi.
Reklam
İnsan kalbini kaptırsa bile, hiç değilse aklını korumalı.
Seni düşünmek hastalığı, gizli bir yemin gibi, içimde bir yerlerde durmadan kendini tekrar ediyor.
Sevgilim, senin kirpiklerin vardı; upuzun, karmaşık. Sözcüklerin vardı; vaatkâr, yumuşacık. Öpüşlerin vardı; soluksuz, ıslak. Dokunuşların vardı; haritamı ılık izler bırakan. Sen vardın bir zamanlar; biliyorum, üzerinden çok geçmedi ama yine de artık tarih kadar uzak. Sevgilim, içimde hep vazgeçip geri dönersin diye bir umut vardı, ne yalan söyleyeyim. Anlayamıyorum şimdi, öldün mü ki gelmedin?
Bizim onunla aramızda, boy vermeyi bekleyen filiz gibi heyecanla titreyen koskoca bir yarım daha vardı. Boynu bükük heveslerin yarım kalmışlığı… Ve yarım kalan her şey sonsuzluğa uzardı.
Reklam