Tuğçe
@tugcesonay
7 okur puanı
Ekim 2020 tarihinde katıldı
Kütük gibi düşmeyiz; belki, fidan gibi eğiliriz.
Belki bir sabah bizi affeder. Dikilmiş, hazır mıyız değil miyiz diye kendimizi yoklarken, kalbimizden bir an gelip geçer, belli mi olur, bir de bakarız ki hiç yaşamamışız gibi bizi affeder. Belli mi olur, bir sabah, bir akşam, bir vakit, nefesle ciğer arasında, kalemle yazı arasında, virgülle nokta arasında, kalbimizden umulmadık bir an gelip geçer; bizi o an affeder.
Belki, diyorum, belki bir mucize, her zaman, vardır.
“En çok çayı özlüyorum,” diyor İnci Hanım. “Çocuklar demleyince kokusu beni mest ediyor, evde kaçacak delik arıyorum.”
Bu sefer benim sesim titriyor.
“Siz anlamıyorsunuz,” diyorum. “Bu dünyada herkes birilerini birirlerine emanet ediyor.”
Adam beş adımlık bir hücrede yaşıyordu. Kız beş adımlık hücrede yaşayan adamın altıncı adımı olmak istemişti.