Pişmanlık üzülmenin ötesinde bir duygudur. Pişmanlığın daha güçlü bir etkisi vardır: Pişmanlık duyan bir insan kendisinden ve yaptıklarından iğrenir. Gerçek pişmanlık ve onun getirdiği utanç, aynı suçun tekrar işlenmesini önleyecek tek insani duygudur. 
İnsan dışarıdan tanımlanabilecek bir şey olmadığı için, onu tanımlamak için insan olarak kendi insan olma deneyimlerimizden yola çıkmalıyız. Bu nedenle “insan kimdir?“ sorusu beraberinde “ben kimim?“ sorusunu getirir. 
Ba’al ve Astarte’miz olmadığı için, putlarımızın olmadığına, putperest olmadığımıza inanırız. Ancak putlarımızın yalnızca farklı isimlere sahip olduğunu kolayca unutuyoruz. Putlarımızın isimleri Ba’al ya da Astarte değil, mal, mülk, maddi üretim, tüketim, onur, şan, şöhret ve bütün insanların taptığı ve köleleri oldukları her şeydir. 
Çok sayıda insan özgürlükten korkuyor ve onun yerine yanılsamaları tercih ediyor.
Bunun sebebi tamamen taraflı olmalarıdır. Bu da kişinin görüşünü daraltabilir.