“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Düşünsene çocuksun 8 yaşındasın. Ölebilecek bir sürü akraban var. Bütün hayatını at yarışıyla geçiren tapu kadastrodan emekli bi eniştem vardı mesela... Numan Enişte. O ölseydi mesela... Teyzem biraz ağlardı. Sonra gider defnederdik. Enişte kimsede bir iz bırakmazdı... Bir haftaya unuturduk filan... Oysa benim gide gide annem gitti...
Hevesimi kırdılar. Küçükken de kırılmıştı bir kere. Sonra kırık çıkıkçıya götürdüler, bir türlü düzelmedi. Hevesim yanlış kaynadı Albayım. Hep yanlış şeylere heves ettim.
