Tanrının beni acıların ateşinden geçirdiğini biliyorum. Hayatın indirdiği darbeleri kabullendim, bazen kendimi çeliğe onca acı veren su kadar soğuk ve kayıtsız hissediyorum. Ama şöyle yakarıyorum: ' Yalvarırım, ben istediğim biçimi alıncaya kadar vazgeçme. En iyisi nasıl olacaksa öyle yap, istediğin kadar uzun sürsün, ama beni sakın hurda yığınına atma. '
İnsanlar neden gözlerinin önünde duranı, gerçek mucizeyi görmezden gelir de, çok daha uzaklardaki bir şeye inanmayı yeğlerler; anlaşılır gibi değil.
Hayatta da böyleydi. Daha dayanıklı dalların tutuşması için önce ateşin yanması gerekir. Gücümüzü gösterebilmemiz için de önce zayıflığımızın kendini gösterebilmesi gerekir.
Önemli olan, aptalca suçlamalara karşı kendini savunman değil, kendine güvenmen ve yaptığın şeyin gerçek büyüklüğünü akıllıca gözler önüne sermen.
Puan vermedi·272 syf.·
10 günde okudu
·2022 21. kitabı
