Gece gökyüzüne sessizce baktığımızda ve onun sonsuzluk duygusunu sevdiğimiz de, gerçekten sevdiğimiz şey, onun için sonsuz benlik olmamızdır. Sonsuz olan bir şeyi o şey zaten içimizde olmadığı sürece sevemezdik. O an verdiğimiz sevgiyi alıyoruz ve bizim dünyamız yeniden kuruluyor.
Kelebek olmak üzere yaratılan tırtılın kelebeğe dönüşmesi için şu an olduğu şeyden vazgeçmesi gerektiğini gördüğümüz gibi, eğer kendimiz için özgürlük istiyorsak üzerimize olduğunu boyun eğmeliyiz.
Yaşamdaki hediyemiz, kabul edelim ya da etmeyelim, kendisini seveni asla ihanet etmeyen bu sevgi ile birliğimize tanıklık etmek ve onu gerçekleştirmektir.