Saint Exupery’nin bir sözü aklıma geliyor:”Hiç kimse sorumluluk duygusuyla umutsuzluğu aynı anda taşıyamaz.” Gerçekten de sorumlu insan umutlu insandır.
Bu dağlar kömürdendir/Geçen gün ömürdendir/ Feleğin bir kuşu var/ Pençesi demirdendir/ Bu yol Pasin’e gider/ Döner tersine gider/ Şurada bir garip ölmüş/ Kuşlar yasına gider
Modern dünya bir köksüzlük illetiyle boğuşuyor. İnsanlar kendilerine istinad edecekleri kimlikler bulamıyorlar. Bazen de bu kimliksizlik buhranı, daha küçük kimliklere aşırı yapışma şeklinde kendini gösteriyor.