Daniel'in ölümünden sonraki ilk iki yıl kendimde değildim. "Kendimde değildim." İlginç bir deyim öyle değil mi? Oradaydım ama yoktum. Kendime üçüncü şahıs gözüyle bakıyordum. Benimkine benzeyen ama benim olmayan bir hayattaki karakterdim.
Acı çekmek böyle bir şey. Seni de ölümün içine çekiyor sanki. Yani, biyolojik işlevlerini yerine getiriyorsun tabii. Nefes alıyor, görüyor, konuşuyorsun ama gerçekten yaşamıyorsun...
"Bu işi seviyorum. Şu an hayatta öğretmenlik yapmaktan daha iyi bir amaç göremiyorum.
Öğretmenlik, zamana bekçilik ettiğiniz, şekillendireceğiniz zihinler yoluyla gelecekteki mutluluğu garanti altına aldığınız hissini veriyor...."
Mesleğime, zamanın ve mekanın ötesinde bir bakış açısı sunduğu için yazarımıza teşekkür ediyorum. Yine onun deyimiyle :
" İyiliğin kendine has bir uyum hissi var. "diyor uyumlu iyi okumalar diliyorum...