Hayatımı mahvetmiş birine hayatımı mahvetmiş derken bile kendimi suçlu hissediyorum, çünkü anlıyorum ki hayatımın en büyük psikolojik baskısını ondan görmüşüm. Beni öyle bir sindirmiş ki bazen arkasından kötü düşündüğüm için bile hayır hayır böyle düşünme yanlış diye kendime kızıyorum kendimi suçluyorum. Artık seni terk etmek istiyorum, artık seni özlemiyorum, artık aklıma geldiğinde seninle beraber güzel değil kötü anılar da birbiri ardına diziliyor. Artık yorulduğumu biliyorum, hissediyorum. Artık seni sevmiyorum, bunu derken kendimi hâlâ daha ahmakça bir suçluluk içinde buluyor olsam da, ya bir gün pişman olursam endişesinin içimi sardığını hissetmiş olsam da artık seni sevmiyorum, artık seni sevmek istemiyorum. Bana hep kalbimin güzelliğinden bahsedip hemen arkasından ne kadar kindar bencil anlayışsız iğrenç biri olduğumu söylerdin ya, işte bu yüzden hayat ikimizin de karşısına kalbimizin aynası insanlar çıkarsın, ikimiz de kalbimizin ekmeğini yiyelim... Nasıl kalırsan kal.