Sözgelimi roman vakit öldürmek için de okunabiliyor. Resim mobilya olarak da kullanılabiliyor. Şiir öyle değil. Asi bir sanat. Kendisi dışında, kendi varlık nedeni dışında kullanılamaz.
-Cemal Süreya-
Yanıldıkça lüzumsuzluğunu anlayıp
İnsan yaşadığından utanıyor
Uykularımızda yalnızlık korkular
Dışımızda en küstah yanlışlıklar
İçimizde en başka türlü ayıp
Sen bir kadın ıssızlığına koşulmuş
Yarıdan fazla mavi gözlü
Eylülden eylüle gülümseyen
Ben görünmez raylara düğümlü
Garlarda yankılanan bir erkek
Değerinden eksiğine bozulmuş
Ölüversek mi, ne?
En büyük yanlışlığı benimseyerek
yanlış bir bulut çoğalıyor
akşamları yanılmış içlerime
ağzımda bozuk bir pil tadı
o korku değil artık bu yaşadığım
telefon zillerine dolaşarak
bak ne ben leipzig’deyim
ne de sen İstanbul’da