Gittikçe yaşlanan bu sinik kadının bir tek yersiz hayalî vardı. Kendisinin vazgeçilmez bir kimse olduğuna inanıyordu o.
Yetenekleri vardı, ama söz konusu becerileri geliştirmemenin daha doğru olduğunu düşündüler; taptaze bir güzelliği vardı, ama bunu da sakladılar ondan.
"Kendinizi aratmayı bilin," derdi. Başta çok aradılar onu, sonra gittikçe daha az aradılar ve göremedikleri için de unuttular.
En önde olmaya gıpta etmeyi istemeyecek kadar mağrur ve ikinci sırada kalmaktan da memnun olmayacak kadar kendini beğenmiş olduğu için kimselerle görüşmüyordu.
Olumsuz gururu ve her şeyi reddeden bencilliği, varlığını yiyip bitiriyordu onun.