Reklam
Kendimden özür diliyorum...
Yaşadığım süre boyunca hep MERHAMETİMİN arkasından yürüdüm,beklentilerimi arkada BIRAKTIM.
Kımseden birşey BEKLEMEDİM,dogrusu bu sanıyordum çünkü. Yaşadıklarımı yaşayamadıklarımı İÇİMDE sakladım,SUSTUM bastırdım olsun dedim İNSANLIK bende kalsın.VERDİM hep VERDİM karşılığını alıp alamadığıma BAKMADAN,aslında güçlü olmak değildi istediğim,ama olmak ZORUNDAYDIM ve oldum...
Kendimi hep ERTELEDİM. Kimsenin beni anlamadığını bildiğim halde hayatıma girenleri bana verilmiş KUTSAL bir görev olarak gördüm. Herkesi mutlu etmek zorundayım ZANNETTİM. Benimde mutlu olmam gerektiğini UNUTMUŞUM.. Görevimi en iyi sekilde yapmalıydım ki VİCDANIM rahat etmeliydi. Birilerinin de bana karşı GÖREVLERİ oldugunu hiçe saymışım oysa...
NE YAZIK Kİ; Karşımdakilerin EKSİKLERİNİ tamamlamaya çalışırken onların HATALARINI görmeye vaktim kalmamiş SANKİ. Beni ÜZMELERINE bakmadan, karşılıgında ne ALDIĞIMA ne hissettiğime ALDIRIŞ etmeden hep VERDİM. Kendimi nasıl UNUTMUŞUM... Unutturmuslar aslında. PARAMPARÇA olmuş KALBİME,dogruları söylemeye çalışam BEYNİME, mutsuz YÜZÜME hep SUS dedim.
Sen SUS... Kendime HAKSIZLIK ettim kimseye etmediğim kadar. Kendime geldiğimde ise YORGUN,yılgın, bitkin bir kösede saklanıp ağlayan bir KIZ ÇOCUGU olarak buldum. Ve ona elimi uzattım diyebildigim tek şey "GEÇTİ",birdaha seni kimse ÜZMEYECEK. Şimdi senden ÖZÜR diliyorum. Seni bukadar HİÇE saydığım için. İnsanlarin seni bukadar ÜZMELERİNE müsade ettiğim için, seni hiçbir zaman DİNLEMEDİĞİM için. Üzerine bukadar SORUMLULUK yükledigim için. Hakkın olan bütün duyguları sana YAŞATAMADIĞIM için...
Şimdi tekrar SÖYLÜYORUM.
İNSANLIĞINDAN,KALBİNDEN,DUYGULARINDAN, ÇOCUKLUĞUNDAN,HİSLERINDEN çok ÖZÜR diliyorum...!
Galiba ben vermeden almanın ALLAH'a mahsus olduğunu unutmuşum.
Can YÜCEL.
Sana bırakıyorum Ya Rabb ...
Kendimi, geleceğimi ve yüreğimi
Sana bırakıyorum ...
Hoyrat rüzgarlara, vefâsız insanlara
ezdirme beni ...
Her gün aynı elbiseyle
dışarı çıkmaktan utanan insanlar
neden her gün aynı düşüncelerle
sokağa çıkmaktan utanmazlar ki ?
Fahrian Berotti
"Her mutsuzluğun ötesinde yine yaşam bekler; ama insana özgü bir yeteneksizliktir yaşayamamak, yoksa hangi balık boğmuş kendini; hangi serçe atlamış damdan...!"
Dostoyevski